Pojazdy w CoD


Opel Blitz – jedna z najlepszych ciężarówek II wojny światowej. Produkowana przez firmę Opel AG z koncernu General Motors. Prosta, tania i niezawodna. Znosiła każde warunki, od spalonych słońcem piasków Afryki do mroźnej Rosji i Norwegii. Ponieważ części do niej były tanie jak barszcz, to nigdy nie było problemów z naprawą. Żadna ciężarówka z tamtego okresu nie mogła dojechać tam, gdzie Blitz. Sama jej nazwa w języku niemieckim tłumaczy się na błyskawicę, bo osiągała całkiem niezłą prędkość. Wykorzystywały ją wszystkie państwa, jeśli udało się im zdobyć egzemplarz w dobrym stanie. Samochód był bardzo wielofunkcyjny. Pełnił rolę zwykłej ciężarówki transportowej, która mieściła do dziesięciu żołnierzy z wyposażeniem, zaopatrzeniowej, sanitarnej, radiostacji i sztabowej. Pojazd charakteryzował także komfort w środku. Pełno było tam różnych skrytek i półek, w których mona było schować broń i amunicję. Jej podstawowa wersja miała napęd na dwa koła, ale powstała także wersja z trakcją czterokołową, a także gąsienicową – Opel Maulitier.

Dane techniczne:
Producent: Opel AG
Lata produkcji: 1936-1944
Całkowita produkcja – ok. 1000,000 egzemplarzy
Silnik: 6-cylindrowy, 3626 cm3, 68KM
Skrzynia biegów: ręczna, 5(+1 wsteczny)biegów
Waga: 2,500 kg
Długość: 6,02 m
Szerokość: 2,265 m
Wysokość: 2,52 m
Prędkość maksymalna: 80 km/h
Zużycie paliwa: ok. 35l/100km
Pojemność baku: 82 litry benzyny
Zasięg: do 320 km


Volkswagen Kubelwagen – obok popularnego Garbusa był jednym z hitlerowskich „samochodów ludowych”. Miał dużo gorsze właściwości jezdne, niż jego amerykański odpowiednik, ale trzeba zaznaczyć, że był pierwotnie projektowany jako auto cywilne. Jego „uwojskowieniem” były na przykład światła w kształcie „przymrużonych oczu”, służące utrudnianiu wrogowi wykrycia pojazdu. Wyróżniał się on dużą trwałością konstrukcji, która niegdyś uratowała życie Erwinowi Rommlowi, który najechał na minę. Głównym jego zastosowaniem było przewożenie dowódców w trakcie bitwy, zwiad i od bólu zaopatrywanie, bo nie był zbyt wygodny i mieścił czterech, maksymalnie pięciu żołnierzy. Powstało bardzo wiele wersji, w tym gąsienicowa wykorzystywana głównie na froncie wschodnim, jak i przygotowania do pływania o kryptonimie Schwimwagen, czyli po niemiecku „pływający wóz”, a nawet z wieżyczką z karabinem maszynowym na dachu i ciągnikowa.

Dane techniczne:
Silnik: 4 cylindrowy, 1131 cm3, 25KM
Długość: 3740 mm
Szerokość: 1600 mm
Wysokość: 1659 mm
Waga: 1175 kg
Zużycie paliwa: 8 litrów/100 km
Prędkość maksymalna: 80 km/h
Całkowita produkcja: ok. 52000 egzemplarzy


Horch 1a- pojazd sztabowy lub terenowy. Ta pierwsza funkcja była bardzo częsta, bo samochód był bardzo komfortowy. Nie zmieniło tego to, że nie był on najtrwalszy i każda mina oznaczała koniec. Był także pojazdem transportowym, mieszczącym do ośmiu żołnierzy z wyposażeniem. Jego wadą było przeciążenie silnika i liczne usterki układu napędowego. Część egzemplarzy posiadała zamontowany na stojaku karabin maszynowy MG34, służący do obrony własnej.


Motocykl BMW R12/R75 – motocykl, który został sławny po wyposażeniu w niego żołnierzy 7 dywizji pancernej Erwina Rommla. Nie był zbyt dobrze opancerzony, ale zwinny, zwrotny i posiadał świetne właściwości terenowe. Z boku montowano kosz, z którego pasażer mógł prowadzić ogień z karabinu maszynowego MG34 lub z broni osobistej. Idealny do przewozu dowódców, ścigania wroga i zwiadów. Nie były rzadkością wersje z napędem półgąsienicowym.


Sdkfz 251 – najpopularniejszy niemiecki transporter z napędem półgąsienicowym. Wykorzystywany na wszystkich frontach. Polacy znają go głównie z przejęcia ich przez naszych „chłopców” podczas Powstania Warszawskiego. Transportował do dziesięciu żołnierzy z wyposażeniem, a jego wnętrze było dość komfortowe jak na pojazd frontowy. Na wypadek walki przydawało się opancerzenie i karabin maszynowy MG42. Niektóre wersje były uzbrajane w działo, co czyniło z nich dziwaczny substytut czołgu.

Dane techniczne:
Silnik: 6-cylindrowy, 100KM
Długość: 5,80m
Szerokość: 2,10m
Wysokość: 1,75m
Waga: 6800 kg
Pojemność baku: 160 litrów
Prędkość maksymalna: 52 km/h
Prędkość w trudnym ternie: 21 km/h
Zasięg: 300 km


Panzerkampfwagen IV – Czołg średni, przed debiutem Tygrysa stanowił on trzon niemieckiej machiny wojennej. Był używany na wszystkie sposoby. Od szturmów, poprzez wsparcie piechoty i pościg, po obronę. Jego krótkolufowa wersja pierwszy raz ujrzała światło dzienne na froncie wschodnim, ale przez kiepskie właściwości zastąpiła ją długa lufa. Uzbrojenie lepszej wersji(jaka jest w grze)stanowiło działo 75mm i dwa karabiny maszynowe MG34.

Dane techniczne:
Silnik: 265KM
Długość: 6630 mm
Szerokość: 2880 mm
Wysokość: 2680 mm
Waga: 2350 kg
Prędkość: 40 km/h
Zasięg: do 210 km


Panzerkampfwagen VI Tiger(Tygrys) – ciężki czołg, który zdetronizował konkurencję. Jego pancerz 100mm czynił go prawie niezniszczalnym. Działo 88mm dosłownie rozwalało czołgi wroga. Alianci mogli przeciwko niemu wystawić jedynie zwrotność swoich czołgów. I to działało, bo ten kolos miał zerowe właściwości terenowe i częste kłopoty z silnikiem.

Dane techniczne:
Silnik: 650KM
Długość: 8450 mm
Szerokość: 3705 mm
Wysokość: 2930 mm
Waga: 56 900 kg
Prędkość maksymalna: 45 km/h
Zasięg: 100 km


Elephant – znane inaczej jako Ferdinand działo samobieżne. Hitlerowi brakowało właśnie takiego pojazdu, który mógłby z daleka wspierać czołgi i miałby też szanse w walce bezpośredniej. Nie trudno byłoby się zorientować, że działo zostanie użyte głównie na froncie wschodnim, gdzie wielkie bitwy pancerne na bezkresnych polach były najczęstszym rodzajem walki. Najbardziej Elefanty zasłynęły z bitwy pod Kurskiem, gdzie zaledwie kilka ich egzemplarzy skutecznie przeszkodziło Rosjanom w wykurzeniu Niemców. Jednak po zdobyciu ich pozycji przez radziecką piechotę, załogi pozbawione możliwości prowadzenia ognia z tak zwanych „otworów pistoletowych” musiały uciec ze swoich maszyn. 80% uciekinierów zostało wówczas zastrzelonych.

Dane techniczne:
Silnik: 530KM
Długość: 814 cm
Szerokość: 338 cm
Wysokość: 280 cm
Waga: 65000 kg
Prędkość maksymalna: 20 km/h


Jeep Willys – najpopularniejsza terenówka świata. Od 1940 roku, kiedy ten samochód zaczęła używać armia amerykańska, „dżip” stał się potocznym określeniem terenówki. Samochód miał właściwości transportowe, jak i zwiadowcze. Był wydajny i tani w produkcji. Mieścił nawet sześciu żołnierzy z wyposażeniem. Pokonywał wzniesienia o kącie nachylenia 60 stopni(!). Wiele egzemplarzy zostało wyposażonych w karabiny maszynowe Browning, zamontowane na obrotowym stojaku. Teoretycznie został wycofany ze służby w okolicach lat sześćdziesiątych, ale całkowicie zniknął dopiero przed I wojną w Zatoce Perskiej, gdzie samochód nazwano młotkiem;)

Dane techniczne:
Długość: 3,35 m
Szerokość: 1,53 m
Wysokość:1,22 m
Prędkość maksymalna: 96 km/h


M4 Sherman – Amerykanie poszukiwali czołgu, który jednocześnie byłby lekki i zwinny, jak i dobrze opancerzony i dobrze uzbrojony. Skutkiem tego był czołg Sherman, który łączył w sobie wszystkie te cechy. Twórcy musieli więc wykazać się niezwykłym opanowaniem. Dobra sława tej maszyny nie trwała jedna zbyt długo, bowiem była ona projektowana na istniejące wtedy wrogie czołgi, czyli do Panzer IV. Po wyjściu Tygrysa i Pantery na pola bitwy, M4 stał się główny celem „zwierzaków”. Jednak jeszcze kilkanaście lat po II wojnie światowej skutecznie służył w wielu armiach świata.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1942-1945
Produkcja całkowita: 49 000 egzemplarzy
Silnik: 9-cylindrowy, 400KM
Długość: 6200 mm
Szerokość: 2670 mm
Wysokość: 2940 mm
Waga: 30 200 kg
Prędkość maksymalna: 38 km/h
Zasięg: do 192 km


Gaz 67b – uniwersalny, radziecki samochód. Najczęściej widziany w wersji sztabowej. Potocznie znany jako gazik. Wbrew pozorom, to konstrukcja dość skomplikowana i droga. Niektóre egzemplarze były uzbrojone w ciężki karabin maszynowy Maxim lub Diegitiariew Piechotny. Po zakończeniu wojny korzystały z niego podporządkowane ZSRR państwa socjalistyczne, w tym Polska.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1942-1953
Silnik: 54KM
Długość: 3,35 m
Szerokość: 1,69 m
Prześwit: 0,23 m
Prędkość maksymalna: 90km/h
Pojemność baku: 42 litrów


ZIS-5 – bardzo popularna radziecka ciężarówka. ZIS to skrót od „Zawod Imieni Stalina”, czyli „Imieniem i nazwiskiem Stalina”. Początkowo fabryka nazywała się AMO – Awtomobilnoje Moskowskoje Obczestwo. ZIS-5 nie był najnowszą produkcją. Już w czasie I wojny światowej służyły podobne konstrukcje. Mimo to, poczciwiec sprawdzał się w boju. Na trudniejszym terenie używano wersji półgąsienicowej, a ogromną sławę zyskał sobie ZIS-6 Katiusza – wyrzutnia rakiet zamontowana z tyłu. Głowice tych rakiet zawierały skład substancji chemicznych, zbliżonych do napalmu. Niemcy mieli podobny pojazd – Panzerwerfer, który był jednak strasznie drogi w produkcji, w przeciwieństwie do Katiuszy. Także amerykanie nie zostawali w tyle. Caliope, to wyrzutnia rakiet zamontowana na Shermanie. Była z drewna, więc po wystrzeleniu całej partii trzeba było ją wyrzucić, ale zawsze zostawał zwykły czołg średni.

Dane techniczne:
Silnik: 6-cylindrowy, 5555 cm3, 73KM
Długość: 6,06 m
Szerokość: 2,25m
Wysokość: 2,16 m
Waga: 3,10 t
Prędkość: 60 km/h
Zużycie paliwa: 34l/100km


T-34 – jeden z najbardziej znanych czołgów świata. W pierwszej fazie Barbarossa posuwała się w zastraszającym tempie, więc Rosjanie wprowadzili do służby T-34. Czołg ten napsuł Niemcom sporo krwi, zanim dotarli do Stalingradu. Otwarcie można powiedzieć, że „teciak” był lepszy od Panzer IV. Niemcy nie spali i też wprowadzili do służby nową, lepszą maszynę. T-34 doczekał się wielu wersji i ulepszeń, w tym najlepsza T-34/85. Częściowo więc zaczęły je zastępować IS-2, ale i tak trzonem armii było poczciwe T. W krajach socjalistycznych, a głównie w Polsce, ten czołg służył jeszcze przez wiele, wiele lat.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1940-1944
Silnik: 12-cylindrowy, 400KM
Długość: 5, 95 m
Szerokość: 3 m
Wysokość: 2, 41 m
Waga: 26, 8 t
Prędkość maksymalne: 54 km/h
Pojemność baku: 460 l


SU 152 – ciężkie działo samobieżne. Rosjanom brakowało potężnego pojazdu mogącego niszczyć bunkry i umocnienia wroga, ale także ciężkie czołgi. KW1 i KW2 były bardzo nieporęczne, ładowanie armaty trwało długo, a w środku mieściło się niewiele pocisków. Podwozie KW1 było jednak na tyle dobre, aby zamontować na nim armato-haubicę ML20S kal. 152 mm. Działo zadebiutowało w bitwie pod Kurskiem, gdzie zyskało sobie z oczywistych powodów przezwisko „pogromcy zwierzaków”. Po wojnie mieliśmy wątpliwy zaszczyt otrzymania trzech egzemplarzy tego pojazdu. Używany był w celach szkoleniowych.

Dane techniczne:
Lata produkcji: luty-wrzesień 1943
Całkowita produkcja: ok. 700 egzemplarzy
Silnik: 12-cylindrowy, 600KM
Długość: 8,95 m
Długość kadłuba: 6,75 m
Szerokość: 3,25 m
Wysokość: 2,45 m
Waga: 45 500 kg
Prędkość maksymalna: 43 km/h
Pojemność baku: 600 l
Zasięg: do 330 km


Flak 88 – działo przeciwlotnicze, które pokochał Erwin Rommel. Zadebiutowało podczas operacji „Matildy” we Francji, a największą sławę zyskało sobie w Rommelowskiej taktyce „upozorowanego odwrotu” w Afryce Północnej. Teoretycznie miało to być działo p-lot, ale dużo częściej używano je jako ciężką artylerię, albo armatę przeciwpancerną. Największymi jego wadami była droga produkcja, duże gabaryty i trudność kamuflażu i transportu.

Dane techniczne:
Kaliber: 88 mm
Waga: 4983 kg
Długość lufy: 4,93 m
Kąt podniesienia: od -3 st. do +85 st.
Poziomy kąt ostrzału: 360 st.
Prędkość początkowa pocisku: 820 m/s
Pułap: 8000 m


Flakvierling 38 – Czterolufowe, szybkostrzelne działko przeciwlotnicze. Bardziej sprawdzało się w swoim przeznaczeniu, niż „osiemdziesiątka ósemka”, ale było gorsze w eliminacji celów naziemnych. Działko było lżejsze i łatwiejsze w transporcie niż 88.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1939-1944
Całkowita produkcja: 18000 egzemplarzy
Kaliber: 20 mm
Waga( w ustawieniu bojowym): 420 kg
Kąt podniesienia: od -20 st. do +90 st.
Poziomy kąt ostrzału: 360 st.
Szybkostrzelność: teoretyczna: 480 strzałów/min
Prędkość początkowa pocisku: 830 m/s


Flakpanzer – zamontowane na podwoziu czołgu Panzer I(w CoD na podwoziu Panzer IV, co nijak ma się z rzeczywistością)działko p-lot Flakvierling.

Dane techniczne:
(Patrz: Flakvierling 38)


Pak 43 – gdy wojna nabrała obrotu niekorzystnego dla Niemców, zrozumieli oni, że siła pancerna, to nie wszystko i powrócili do rodzajów wojsk znanych z I wojny światowej – dział. Pak 43 było montowane w pojazdach, min. niszczycielu czołgów Naschorn, dziale samobieżnym Jagdpanther, czołgu Królewski Tygrys, a także jako zwykłe działo. Z czasem coraz więcej Niemców rozumiało, że o podboju świata nie ma co marzyć – byle tylko obronić swój kraj. Kontratakować nie było czym, a więc działa stawały się coraz ważniejsze. Pak 43 i Flak 88 były najczęściej produkowanymi wówczas armatami. Scheunentor (niem. Drzwi stodoły), bo tak ją nazywano, świetnie sprawdzała się w boju, ale już nic nie mogło powstrzymać ofensywy aliantów.

Dane techniczne:
Kaliber: 88 mm
Długość: 6,61 m
Długość lufy: 5,125 m
Waga: 4,75 t
Kąt ostrzału: od -8 st. do +40 st.
Prędkość początkowa pocisku: 1130 m/s
Donośność: 15150 m


Schnell Boot – szybka łódź motorowo – pościgowa, która obok swojego podwodnego kolegi siała postrach na wodach i wybrzeżach całego świata.


Ił-2m3 – Ił-2 to niezwykle dziwny samolot, bo siał postrach po obu stronach ;). Był niezwykle skuteczny i jego potężne działka 23 mm zaskakująco dobrze przerzedzały szeregi wroga. Radzieccy piloci jednak robili wszystko, żeby zapakowano ich do puszek-bombowców, ale nie do Iła. Dlaczego? Bo ten samolot był strasznie wolny i niesterowny, a więc gdyby nie tylny strzelec, to Messery mogłyby zestrzeliwać Iljuszyny jak kaczki. Jeśli jesteśmy przy strzelcu, to ten dostawał typowy karabin lotniczy, albo poczciwego Diegtiariewa. W Call of Duty po niebie prawdopodobnie latają wersje 2m3, ale nie możne powiedzieć tego na 100%, bo okazję przyjrzenia się nim mamy tylko na końcowym filmiku.

Dane techniczne:
Silnik: 12-cylindrowy, 1770 KM
Rozpiętość: 14,60 m
Długość: 12 m
Wysokość: 3,40 m
Waga: 4225 kg
Prędkość maksymalne: 415 km/h
Pułap: 6000 m
Zasięg: 800 km


Messerschmitt Bf 109 – najsłynniejszy samolot Luftwaffe z czasów II wojny światowej. Jego początki były bardzo konspiracyjne, bowiem międzywojenna okupacja Niemiec polegała na zasadzie min. demilitaryzacji, a więc nie wolno było produkować sprzętu wojskowego. Postanowiono, że maszyna będzie projektowana bez uzbrojenia pod przykrywką samolotu sportowego. Jednak konstrukcja od początku wskazywała na prawdziwe jego przeznaczenie i przyciągała uwagę władz komunistycznych. Projekt dokończono dopiero po dojściu Hitlera do władzy. W czasie wojny Messery bardzo przewyższały osiągami swojego głównego odpowiednika – Spitfire,a. Kłopotliwy start i lądowanie oraz wysoka podatność na uszkodzenia, to największe wady Messerschmitta, których nie miał Focke-Wulf. Ten zaś był mniej zwrotny i gorzej uzbrojony, niż opisywany samolot.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1837-1944
Silnik: 1050 KM
Rozpiętość: 9,87 m
Długość: 8,55 m
Wysokość: 2,45 m
Powierzchnia nośna: 16,40 m2
Waga: 2010 kg
Prędkość maksymalna: 550 km/h
Pułap 10500 m
Zasięg: do 690 km


Junkers Ju 87 „Stuka” – popularny sztukas, nazwany tak prawdopodobnie przez to, że wszystkich sztukował, ale to tylko domysł ;). Zadebiutował w wojnie domowej w Hiszpanii, gdzie wspierał legionistów. Był bombowcem nurkującym i niezbyt dobrze sprawdzał się podczas walki myśliwskiej, ale za to świetnie opancerzony, więc Goering nie bał się ich wysłać bez eskorty. Znakomita konstrukcja, zdolna prowadzić lot nurkujący z bardzo dużej wysokości, wydając wtedy przerażający świst działający jako broń psychologiczna. Powstała wersja z działkiem 37 mm, czyli niszczyciel czołgów. Niemieckie dowództwo zobaczyło na szkoleniach, że młodzi piloci mają problemy z pozostaniem w przytomności po ogromnym przeciążeniu, które towarzyszy wyjściu z lotu nurkującego. Instalowano więc specjalny system, który w nieszczęśliwym przypadku robi to automatycznie, bez zrzucenia bomby.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1937-1944
12-cylindrowy, 1200 KM
Rozpiętość: 13,80 m
Długość: 11,10 m
Wysokość: 3,9 m
Powierzchnia nośna: 31,90 m2
Waga: 2110 kg
Prędkość maksymalna: 383 km/h
Pułap: 8000 m
Zasięg: 790 km


Heinkel He 111 – podstawowy średni bombowiec Luftwaffe. Używany przez całą wojnę, najczęściej w bitwie o Anglię. Był cały najeżony karabinami i jak na bombowiec dość zwrotny. Podobnie jak sztukas, także wspierał legionistów w Hiszpanii. Na uwagę zasługują dwie wersje specjalne Heinkela. Przygotowana do transportowania rakiet V1 i podwójna, połączona wspólnym skrzydłem i z piątym silnikiem, przeznaczona do holowania i rozpędzania szybowców.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1936-1944
Silnik: 12-cylindrowy, 1300 KM
Rozpiętość: 22,5 m
Długość: 16,4 m
Wysokość: 3,9 m
Powierzchnia nośna: 86,5 m2
Waga: 7720 kg
Prędkość maksymalna: 400 km/h
Pułap: 8390 m
Zasięg do 2800 km


Republic P-47 Thunderbolt – Po wybuchu wojny w Europie Amerykanie też poczuli się zagrożeni i złożyli do fabryki Seversky (później przemianowanej na Republic) zlecenie na myśliwiec wysokościowy. Prototyp jednak zawiódł dowództwo, bowiem miał za słabe uzbrojenie i opancerzenie. Twórcy mieli więc problem, czy samolot ma wznosić duży pułap, czy siać strach w szeregach wroga. Udało się te cechy połączyć na koszt prędkości, zwrotności i szybkości wznoszenia. Mimo to, powstał jeden z najlepszych, amerykańskich samolotów II wojny światowej.

Dane techniczne:
Silnik: 2800 KM
Rozpiętość: 12,43 m
Długość: 11,01 m
Wysokość: 4,35 m
Powierzchnia nośna: 27,87 m2
Waga: 4860 kg
Prędkość maksymalna: 695km/h na najwyższym pułapie.
Pułap: 12200 m
Zasięg: do 2780 km


Spitfire – obok Huricane, a flagowy myśliwiec RAF-u. Samolot-legenda, bohater Bitwy o Anglię. Z resztą co tu pisać – tą maszynę zna każdy. Ciekawostką jest, że w sierpniu 1939 roku Polacy zamówili jeden egzemplarz, aby go przetestować, a potem kupić całą dostawę, ale ten eksport nigdy do nas nie dotarł.

Dane techniczne:
Lata produkcji: sierpień 1938
Silnik: 12-cylindrowy, 1030 KM
Rozpiętość: 11,22 m
Długość: 9,11 m
Wysokość: 3,47 m
Powierzchnia nośna: 22,48 m2
Waga: 2182 kg
Prędkość maksymalna: 582 km/h
Pułap: 9723 m
Zasięg: 636 km


B-17 Latająca Forteca – taki przydomek ten bombowiec zyskał sobie na poligonie ze względu na to, że miał aż pięć karabinów maszynowych. Samolot był bardzo funkcjonalny i wygodny w środku. Znajdowało się w nim miejsce, w którym były stoliki, krzesła i prowiant. Tak lotnicy spędzali czas podczas lotów długodystansowych, gdy nie stwierdzano obecności wroga. Największą wadą tej maszyny było to, że żołnierze byli bardzo narażeni na bezpośredni ostrzał, zwłaszcza gdy stali przy broni. W Call of Duty mamy okazję polatać tym cackiem w rzadkich, brytyjskich barwach nadbrzeżnych.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1939-1945
Silnik: 4 silniki gwiazdowe 9-cylindrowe, 1200 KM
Rozpiętość: 31,60 m
Długość: 22,50 m
Wysokość: 5,80 m
Powierzchnia nośna: 131,9 m2
Waga: 16 374 kg
Prędkość maksymalna: 486 km/h
Pułap: 10850 m
Zasięg: 5470 km


Panzerkampfwagen II – czołg szkoleniowy, który był „tym najlepszym” tylko w pierwszych dniach wojny, bo już niedługo na pola bitew wszedł Panzer III. Był zabójcą tankietek i 7PT w pierwszej fazie wojny, ale i tak trudno go uważać za czołg. Jest to raczej pojazd zwiadowczy i rozszerzenie Panzera I, bo ten był uzbrojony tylko w karabiny maszynowe. Pomimo wszystko, pojazd (Panzer II) był produkowany aż do 1942 roku. Brał nawet udział w bitwie pod Kurskiem i walkach na gorących piaskach Afryki.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1940-1942
Silnik: 140 KM
Długość: 4810 mm
Szerokość: 2280 mm
Wysokość: 2020 mm
Waga: 10200 mm
Prędkość maksymalna: 40 km/h


Crusader – podstawowy czołg brytyjski w kampanii północnoafrykańskiej. Był dużo gorszy od pojazdów przeciwnika. Miał mniejszy zasięg działa i gorsze opancerzenie. Musiały więc zbliżyć się do wroga na taką odległość, na której armaty obu stron będą równie skuteczne. Taktyka ta pozostawiała wiele do życzenia, a co dopiero, gdy wróg rozpocznie upozorowany odwrót… Po wyparciu nazistów do Włoch, Crusadery zaszufladkowano jako przestarzałe i zastąpiono lepszymi czołgami.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1940-1943
Całkowita produkcja: 4940 egzemplarzy
Silnik: 12-cylindrowy, 340 KM
Długość: 5980 mm (bez zbiorników paliwa)
Szerokość: 1640 mm (bez osłon)
Wysokość: 2200 mm
Waga: 18800 kg
Prędkość maksymalna: 43, 3 km/h
Zasięg: do 300 km


Universal Carrier – wół roboczy niemal wszystkich państw koalicji antyhitlerowskiej. Król linii zaopatrzeniowych. Mieścił dziesięciu żołnierzy z wyposażeniem i był uzbrojony w karabin maszynowy Bren lub Vickers. Lekkie opancerzenie chroniło pojazd od kul karabinowych, ale nie od granatów. Używany był do końca wojny, bo nie było potrzeby, jak mówią słowa pewnej piosenki, „zamienić go na lepszy model”. Podobny transporter mieli japończycy – Typ 1 Ho-Ki.

Dane techniczne:
Lata produkcji: 1936-1945
Całkowita produkcja: 75000 egzemplarzy
Silnik: 8-cylindrowy, 65 KM
Długość: 3,70 m
Szerokość: 1,94 m
Wysokość: 1,57 m
Prześwit: 0,22 m
Waga: 3700 kg
Pojemność baku: 90 l
Prędkość maksymalna: 48 km/h
Zasięg: 180 km


P-51 Mustang – od pierwszych dni służby najlepszy samolot II wojny światowej. Powstał w 1940 roku, ale jego najlepsza wersja została wycofana ze służby dopiero w 1986r.(!!!). To, co najbardziej charakteryzowało Mustanga to ogromny zasięg, dzięki czemu mógł eskortować bombowce przez całą drogę i to nie wystrzeliwując żadnego pocisku. Jak to możliwe? Bo Niemcy widząc Mustangi… uciekali przed nimi. Proste i skuteczne. Jednak na wypadek prawdziwego fanatyka, można było odczepić dodatkowe zbiorniki paliwa w celu uzyskania lepszych osiągów, ale wtedy można było mieć problemy z zasięgiem. Co ciekawe, w samolocie znajdowało się dodatkowe siedzenie, dzięki czemu można było tam posadzić rannego kolegę, którego samolot rozbił się. Takiego heroicznego czynu dokonał na przykład Royce Priest z 355. Fighter Group, który uratował Berta Marschala.


Douglas C-47 Dakota – do II wojny światowej Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych nigdy nie miały jednostki spadochronowej. Trzeba było to zmienić. Skutkiem było przekształcenie cywilnego samolotu DC3 na wersję transportową dla wojska. Samolot nie zabłysł zbyt dobrą sławą, bo operacje w których brał udział, czyli Overlord i Market Garden, okazały się jedną, wielką tragedią. Był to jednak tylko i wyłącznie błąd człowieka, nie maszyny.

Dane techniczne:
Silnik: 1200 KM
Długość: 19,63 m
Wysokość: 5,20 m
Rozpiętość: 28,90 m
Waga: 8103 kg
Prędkość maksymalna: 360 km/h
Pułap: 7315 m
Zasięg: 2575 km


Focke-Wulf Fw 200 – niemiecki, morski samolot patrolowy. Pierwotnie działał jako maszyna pasażerska. Oprócz misji zwiadowczo-bombowych, brał udział także w eskorcie okrętów, a większe grupy mogły zatopić wrogie statki. Oczywiście wiele egzemplarzy, tym bardziej po 1943 roku, pełniły funkcje transportową.

Dane techniczne:
Długość: 23,85 m
Wysokość: 6,3 m
Rozpiętość: 32,84 m
Waga: 12950 kg
Prędkość maksymalna: 360 km/h
Pułap: 5800 m
Zasięg: 4440 km


Tirpitz – bliźniak Bismarcka. Jeden z najpopularniejszych okrętów II wojny światowej. Zwodowany w 1940 roku, osiągnął pełną gotowość bojową w ’41. Po zatopieniu jego „kolegi”, wysyłanie go przeciwko flocie wroga nie było najlepszym pomysłem. Trzeba jednak było powstrzymywać dostawy min. Shermanów i Jeepów z Anglii do Rosji. Skutkiem było przeniesienie tego statku do znanego wszystkim Trondheim.

Dane techniczne:
Silnik: 12 turbin parowych z 3 śrubami, 138000 KM
Wyporność: 43000 t
Prędkość maksymalna: 30,5 węzła
Załoga: 2608 ludzi
Długość: 252 m
Szerokość: 36 m
Wysokość: 15 m
Zanurzenie: 8,7 m
Radar: FuMO 23

Dla FkCoD.pl opracował:
Marcin Więckowski z Ustrzyk Dolnych